Mahallemizin en güzel kızı… Şimdi düşünüyorum da

hiç hata etmemişim seni sevmekle ve bunca yıl özlemekle.

Hatırlıyor musun, sana bisiklete binmeyi öğretmeye

çalıştığım zamanlardan birinde, düşeceğin sırada, sana

bir şey olmasın diye müdahale ettiğim bir anda kolumu

kırmıştım. Babandan çok korkmama, ondan yediğim

onca dayağa rağmen senden hiç vazgeçmedim. Her şeye

inat, kaçar gibi o tepede buluşurduk. Avuçlarım terlerdi…

O zamanlar çocuk olmamıza rağmen boyumuzdan

büyük hayaller kurardık. Ya sen mahallenin köpeklerinden

korkmuş kaçarken köpeklere bile saldırıp ısırıldığım

güne ne demeli? Anlatacak o kadar çok şey var ki

mahallemin güzel kızı… İlk kez kalbimin farklı attığı

tek varlığım…